verslag van de Ardèche week

Loflied op de jaarlijkse Windhappers fietsweek.

Ook dit jaar is er de eerste week van september vanuit de activiteitencie een “fietsweek met
hellingen” georganiseerd. Enkele leden (Henk Muilerman, Marian en Bert Kruit en Harm Jan en
Wilma Kruit) stelden daarvoor in deze lastige Corona tijd hun vakantiehuis in de Ardeche
belangeloos ter beschikking. Een prachtig gebaar.
Het bleek een gouden keuze: Henk leidde het zootje ongeregelde Windhappers als een goede, dus
strenge herder dagelijks vanaf het kerkplein in Saint Etienne de Boulogne door de prachtige Zuid
Franse natuur en over de pittige hellingen, Harm Jan cirkelde voortdurend op zijn speed pedelec om
de groep zwoegende fietsers heen opdat zijn schaapjes niet zouden verdwalen, Bert begeleidde ook
regelmatig een deel van de wielrenners onderweg en vermaakte de groep tijdens en na afloop van
de tochten steeds weer met prachtige verhalen en bijpassende beelden over de hoofse, romantische
Liefde en over onbereikbare jonkvrouwen met lang blond haar in kasteeltorens.
Ondertussen verzetten Wilma en Marian thuis enorm veel werk om alle deelnemers verder te
verzorgen. Ze kochten de boodschappen, zorgden bij terugkomst voor voldoende bier, sap, wijn en
hapjes en leidden het koken op dagen dat er niet een BBQ op het terras bij Henk was. Geweldige
gastvrouwen! Overigens reed Marian ook nog enkele dagen mee met een van Jacqueline geleende e-
bike, haar nieuwe liefde (de e-bike)!

Die bevoorrading was veel werk: we hebben dit jaar alle leden die zich opgegeven hadden
toegelaten. Dat betekende de zorg voor een groep van in totaal 22 personen. Aangezien Bouke en
Jacqueline de Beer ook een paar dagen op bezoek waren bestond de groep die dagen uit 24
personen.
Ook voor het fietsen zelf vroeg deze groepsgrootte logistiek extra aandacht: we willen veilig fietsen
en het overige verkeer niet tot last zijn. Tot tevredenheid van de organisatie verliep het fietsen bijna
rimpelloos en waren er ook dit jaar geen serieuze ongelukken. Hoewel: op zijn aangepaste fiets ging
Johan Winter onderuit. Johan is echter een harde: hij zat bijna net zo snel weer op zijn fiets als hij
eraf gevallen was. Wat wel weer betekende dat we een tijd later nog het gras uit zijn nek en uit zijn
helm moesten plukken.
De routes in de Ardèche zijn pittig en er is nauwelijks tijd om te herstellen. Bij de eerste beklimming
van de dag blijkt de grote groep telkens uit elkaar te vallen in groepjes en eenlingen. Allereerst
vormt er zich dan een kopgroep met erkende hard-bergop-rijders als Jos Kliphuis, de gedreven en
steeds weer op kop sleurende Henk Muilerman, een verrassend sterke nieuweling Paul Lessing (dit
jaar al goed voor ruim 10.000 kilometers) en de altijd gecontroleerd en sterk rijdende Marcel de
Groot. Dit jaar reed ook Gerald Goeree weer mee. Hij zag echter zijn coup poging mislukken door een
beginnersfout: te weinig drinken meenemen. Kort achter de eerste groep moest Jan Smit regelmatig
ff een tandje bijzetten om het gehijg van sterke fietsers als Ronald Kruit en Wim Huizing (bijkomend
van een spurtje na werkzaamheden als groepsfotograaf) achter zich te laten. Dat deed Jan overigens,
ondanks zijn wegwuivingen, met weinig extra inspanning. Verder verrasten Gerard Beukinga en
nieuweling (in zijn geval niet direct een synoniem voor jongeling) Anne de Vries zichzelf en de rest.
Gerard reed dit jaar sterk, probleemloos bergop waardoor groep en omwonenden gespaard bleven
van door de dalen rollende krachttermen. De groep gieren, die we na een beklimming boven ons
zagen zeilen, zou echter onaangedaan gebleven zijn. Maar ook Harry Moesker verraste zichzelf en

ons: ondanks ingrijpende gezondheidsproblemen was hij toch aanwezig. Tot zijn eigen en ons
genoegen ging hem het bergop fietsen, in de hem kenmerkende stijl, elke dag beter af. Jaap Rinsma
koos ervoor om soms bij de kopgroep en soms in de buurt van Erwin te rijden. Erwin zelf, in goede
doen te sterk voor de rest, kwam elke dag beter in zijn kracht. Onvermeld mogen ook niet blijven:
het ijzersterke duo Jan en Jenny Meijering. Jan (“die met de turbodijen”) bleef bergop meestal
beheerst bij Jenny rijden. Die vervolgens zelf na de top, afdalend als de Speer van Toledo, hem
telkens weer ruimschoots achter zich liet. Het zonnetje in de groep tenslotte was Marianne Korsten,
die na jaren met knieproblemen geworsteld te hebben, zichzelf verwend had met een e-racefiets en
weer met een brede glimlach op haar gezicht zichtbaar genoot van het fietsen bergop en het plezier
in de groep.

Ze kon wat dat laatste betreft dagelijks haar lol op: de sfeer was tijdens en na het fietsen geweldig.
Direct na terugkomst werden collectief “de voeten (nog in de wielerschoenen gestoken) onder de
tafel geschoven” van het terras bij Wilma of bij Marian en vloeiden de alcoholische hersteldrankjes
en de sterke verhalen rijkelijk. Tegelijkertijd werden ook terloops nog wat wereldproblemen
definitief opgelost en op erotisch gebied allerhande kennis bijgespijkerd. Kortom: iedereen kwam
deze week aan zijn trekken. En voor wie nog niet genoeg had was er enkele avonden een BBQ bij
Henk, die de lekkerste koteletten uit de Ardèche had weten te regelen. Die vervolgens aan tafel
gekruid werden met wederom sterke wielerverhalen en mooie gesprekken. Het geheel nog eens
overgoten met wijn uit de beste caveau in de regio.
Over 10 jaar zullen de deelnemers echter elkaar vooral herinneren aan die ene avond in Privas, in
dat oergezellige typisch Zuidfranse restaurant: “weet je nog hoe we gelachen, genoten hebben van
het meisje dat ons toen met een geweldige show bediende?”. “Tuurlijk, ik denk nog regelmatig terug
aan die fietsweek met de Windhappers in de Ardèche”!

Gerard