Reisverslag Windhappers week 2020: Fietsweek Vogezen.

Windhappersweek 2020: Fietsweek Vogezen.

Op een donderdagavond half augustus heeft zich ten huize van Wouter een groepje Windhappers rond de koffie verzameld. Er moet gepraat worden over de risico’s van Corona want over 2 weken begint de jaarlijkse fietsweek van de club. Van de 14 liefhebbers besluiten 6 personen af te zien van deelname.

 

Zaterdagmiddag twee weken later en koud na aankomst in de Vogezen  besluiten Jenny en Jan Meijering, Wim Huising, Jan Smid, Wouter Brink, Henk Muilerman, Marcel de Groot en Gerard Storck direct een eerste tocht te gaan fietsen. Met een windstopper en thermo hemd aan ontdekken we de omgeving en testen onze versnellingen en onze benen voorzichtig de zwaarte van de beklimmingen in de buurt.

 

Elk jaar, begin september, wordt door de activiteitencie een fietsweek in de bergen georganiseerd. Meestal in de Alpen of de Dolomieten en dus vooral voor de liefhebbers van lange beklimmingen, hooggebergte en alpiene schoonheid. Windhappers die naast alle inspanningen ook kunnen genieten van een week lang samen koken, samen eten aan een lange tafel, van gezamenlijke gesprekken en vooral van gezamenlijk plezier maken

 

Zondag, de volgende dag,  wordt besloten in onze B&B te blijven en ’s middags een wandeling te gaan maken: het gaat een dag met kou en veel regen worden. Op advies van onze gastheer gaan we met de auto’s op weg naar een wandeltocht van ongeveer 10 kilometer. Door een verkeerde afslag wordt een afdaling per auto zelfs een riskante aangelegenheid: we komen terecht op een smal  en kronkelend houthakkersweggetje dat meermaals lijkt te eindigen in het Grote Niets: vlak voor de weg opgelost lijkt te zijn blijkt ie echter loodsteil af te dalen in de diepte.

 

Dit jaar kiezen we voor een week in het middelgebergte, vanuit de, achteraf verkeerde, aanname dat dit minder inspanning kost. De hellingen zijn korter maar ongelijkmatiger waardoor je van 5 procent ineens krakend moet terugschakelen naar de kleinste versnelling want er volgt weer eens een stuk met 10 of 12 of 16 procent stijging. En na een snelle afdaling doemt de volgende helling al weer op. Dit is het eldorado voor kilometervreters en krachtklimmers als Henk en Jan Meijering. Altijd vergezeld door Marcel, een overal soepel pedalerende en met het koppie fietsende superklimmer.

 

Maandag blijkt ook niet droog te worden maar de drang naar de fiets is te groot en ondanks sombere voorspellingen vertrekken we voor de eerste echte fietsdag. En groupe dalen we af naar het dal en via een fietspad dat aangelegd is over een oude spoorweg fietsen we naar onze eerste cols. Iedereen is fris en fruitig en de eerste col, Le Rouge Gazon, “gaat lekker” voor iedereen. Na de afdaling, waarbij ik, zoals bijna altijd, ergens onderweg naar beneden voorbijgeknald wordt door afdaaltalent en geweldenaar (wat is de vrouwelijke term?) Jenny, besluiten we direct de Ballon d’ Alsace te gaan beklimmen: in het dal is het koud en de luchten zijn donker, dreigend. We zijn na de mooie beklimming amper terug in het dal en de hemelpoorten gaan open! In een groep rijden we steenkoud, over het hele lijf  rillend door plensbuien heen naar de volgende col: de col de la Croix. De groep blijft bij elkaar en wordt tijdens de beklimming weer wat warm maar het tempo omhoog ligt laag en veilig: er stromen rivieren regenwater over het wegdek.

 

In ons verblijf, le Bonnefroy, spoelen we de kou, de regen en het vuil af onder de douche. Onze gastheer Martin heet ons zoals elke dag welkom met hete thee, koffie en borrelhapjes. We dompelen ons deze week onder in de sfeervolle ambiance van door hem en zijn partner gerunde B&B: er is ruimte voor 14 personen die mogen genieten van de  gezellige verblijfsruimte waar de koffie altijd heet is en de houtkachel snort, van comfortabele slaapkamers, van buitenterrassen met een zwembad en luie stoelen van waaruit  de prachtige omgeving bekeken kan worden.

 

Dinsdag besluiten we vanwege mogelijke buien nog een dag in de buurt te blijven: een dag pittige hellingen op en af fietsen door een prachtige natuur die ook wel “Klein Finland” genoemd wordt: overal vennetjes die omringd worden door prachtige dennenbomen of beuken en door een weelderige onderbegroeiing, een veelheid van uitgebloeide en verdroogde planten en varens.

 

De volgende dag, bij beter weer, staat te midden van andere pittige cols een hoogtepunt op het programma: Le Planche des belles Filles. Hier zal over enkele weken de Tour beslist worden: een lange tijdrit bergop naar de loodzware Planche des belles Filles die eindigt bij een “muur” met een stijgingspercentage van 20 procent. Rasklimmer Wouter verbetert zijn eigen record: binnen een half uur staat hij op de top! Maar ook de anderen, weliswaar de meesten met een verbeten gezicht en soms vloekend of scheldend, halen de top.

 

Het is een zware, mooie dag die eindigt op de plek waar alle dagen afgesloten worden: een lange eettafel waar onze gastvrouw Anja een driesterren diner van 4 gangen opdient. Andere jaren kookt en wast de groep zelf maar dit jaar besloten we het anders te doen: Anja blijkt een kookkunstenaar te zijn die de heerlijkste gerechten opdient die eerst het oog verblinden en daarna de tong strelen en tenslotte de groep doen kreunen van eetgenot. Samen met de wijn, het bier en de smakelijke gesprekken en de lol rollen we meestal pas rond half elf van tafel. Jan Smid blijkt aan tafel een meesterverteller: mooie, smeuïge  verhalen uit de wereld van de (internationale) schaatssport.

 

De volgende ochtend blijft het stil aan de rijkgevulde ontbijttafel als Wouter zijn dagelijkse ochtendcollege geeft over de cols, de problemen en uitdagingen van de komende dag. Het blijkt de dag van de konninginnerit! Een lange etappe met een reeks loodzware cols kort achter elkaar: Le c   ol du mont de Fourche, Le Markstein,  Le Petit Ballon en Le Platzerwaesel vinken we op onze racefiets af. Een deel van de groep vindt het na de Platzerwaesel (“qua stijgingspercentages zwaarder dan de Alpe d’ Huez”)  voldoende geweest en daalt kop over kop met grote snelheid af naar het dal en de auto’s. Enkele diehards besluiten als “toetje” nog naar de top van de Grand Ballon te fietsen. Vlak voor de top worden ze onverwacht achterhaald door Wim: ondanks behoorlijk verzuurde benen had hij wat laat besloten dat hij deze unieke kans toch niet wil laten lopen. Met als bijzonderheid: ’s ochtends had Wim, na een fotografeermoment achterop geraakt, de verkeerde afslag gekozen en onbedoeld al de klim naar de Grand Ballon ingezet terwijl de groep elders wachtte.

 

Aan het einde van elke dag, voordat we  hongerig na de lange en prachtige fietsdag en vol verlangen naar culinaire bevrediging de dineertafel opzoeken, verzamelt de groep zich in de verblijfsruimte om zich te laven aan een drankje, een hapje en aan de warmte van de houtkachel en de gitaarklanken van Wouter, Henk en gastheer Martin. In de verblijfsruimte staan en hangen meerdere muziekinstrumenten. Een tv is er niet te vinden maar we mogen elke dag de Tour kijken in de privé-woonkamer van de eigenaren. Acht kenners van de Tourgoden die allemaal hun voorkeuren en favorieten hebben: Martin en Anja lijken zich op de achtergrond niet te storen aan al die over en weer en met stemverheffing geponeerde en door de kamer vliegende en verwaaiende analyses en prognoses over winners en losers.

Aan het einde van de laatste dag, de “uit”fiets dag met wederom prachtige en vaak zware beklimmingen rond Gerardmer  (waarbij de beklimming van de Honneck letterlijk en figuurlijk een adembenemend hoogtepunt vormde en het laatste deel naar deze top zo steil was dat Henk de trapas van zijn nieuwe groene liefde stuk trapte) lieten onze gastheer en gastvrouw nog wel ff weten dat ze ons als een fijne, gezellige en sociale groep ervaren hadden. Zo hebben we onszelf ook beleefd!